Theory of Photography

The theory of photography, as interpreted by Anglo-American authors and university teachers is almost identical with a theory of art which is almost identical with a theory of aesthetics which is almost identical with a post-strucuralist comment on the status of photography as the foremost visual medium that can be used by politics and other powers to manipulate humanity. It is remarkable that with a few exceptions not one of these (wo)men of learning have a clue about the technical working of the photographic process and do not even seem to bother about it. Philosophers who really know about the true nature of photography (Wolfgang Kemp in Germany and Martin Kemp in UK (no family!) are never mentioned in the endless lists of book- and article-references. It is indeed quite remarkable that American scholars hardly ever mention European authors (with the exception of course of Benjamin, Barthes and Baudrillard).

If you ever thought that photography can be reduced to a technical discussion about camera choices, software choices and bokeh questions, you might try one of the many introductory books about photography as an object of academic contemplation. Forget about the many histories of photography or the many thematic or genre books about an artist or a theme like digital landscape or portrait photography.

A very fine start is not as many assume Sontag’s On Photography (still very readable), but Dyer’s The Ongoing Moment with a wink to H C-B’s The Decisive Moment.

 

When I am not in the mood of reading yet another learned monograph about “what it is for an image to depict what the observer can experience in seeing through the surface of blotchy patterns that at best is a message without a code, but might be seen as an indexical reference to what is being represented” (not my words!!) and not in the mood to take pictures (that does happen), I am busy building constructs with Fischer Technic. The newest option is the Optics box with very nice experiments.

And then I have always my collection of classical trucks of which this 1943 GMC is the latest addition.

Canon M en Nikon 1 vallen uit de compact boot.

Het wordt eindelijk duidelijk en dat is goed voor de toekomst van de fotografie. De digitale compact (de aloude point-and-shoot en de nieuwerwetse spiegelloze camera) verliest terrein aan de smartphone en dat wil natuurlijk niemand weten aan oververzadiging van de markt en gewoon slecht product design. De bomen groeiden tot in de hemel tot voor kort in fotografisch digi-land en wat voor nonsens men ook produceerde en met fraaie hypes in de markt zette, de consument trok wel de beurs, die nog met vele knisperende Euro-biljetten volgestopt was. En de vele foto-blaadjes and websites en blogs die allemaal wel mee willen liften op de golf van het succes (wie wil er nu een lozer zijn?) babbelden er lustig op los, dat het nieuwste toch echt het beste is totdat er een nog nieuwer ding op de markt komt dat nog weer veel beter is totdat er weer een opvolger komt die net weer wat meer biedt enzovoort.

Nu iedere consument echt alles in drievoud heeft en dat is natuurlijk de oorzaak van de recessie (we kochten alles op de pof) en nu moeten we dat betalen en is er dus geen geld meer voor nog meer leuks, ondanks de oproep van mijnheer M. Rutte dat het geld moet rollen, dat deze meneer ons eerst belooft en dan weer snel afpakt (toch blijft die man populair en zijn partij ook, maar ja we holden ook achter andere charlatans aan), moeten de ontwerpteams en de marketing boys van de grote camera-fabrikanten wel echt gaan nadenken over wat we nu eigenlijk willen met de fotografie. dan komt een stukje theorie toch nog van pas als het maar gevoed wordt met een dosis basaal denken met de voetjes op de grond.

De last van de foto-theorie

Mocht je denken dat fototheorie gaat over pixels en diafragma’s en de juiste belichting, dan zit je verkeerd. Net zo min moet je denken aan “perfecte digitale naakt-fotografie” of het “Ideale Digitale Zonesysteem” of “Zwart-wit voor digitale fotografie”. Los van het feit dat je tegenwoordig alleen maar het woord ‘digitaal’ in een titel te stoppen om alle aandacht te krijgen, kun je met digitaal natuurlijk alle kanten op.

Nee, de ware fototheoreticus vind je op de universiteit, waar de kunstgeschiedenis en de filosofie van de kunst, nu er geen meer meer te behalen is met Cézanne of Vermeer en de Renaissance kunstenaars ook uitgekauwd zijn (wie leest nog K. Clarke’s The Nude of de werken van E. Panofski?) de fotografie ontdekt hebben. Velen menen dat de fotografie pas in 1970 is ontdekt of volwassen geworden, want pas vanaf die datum  heb je R. Barthes met zijn ‘Punctum’ en so wie so de post-structuralisten, die hun best doen het begrijpelijke onleesbaar te maken. Er is zelfs een poststructuralistische generator op internet te vinden (wat vindt je nu niet op internet?) waarmee je zonder een zin aan te maken en hele verhandeling kan produceren die door deskundigen als heel belangrijk wordt gezien.

Nu is het heel goed om je wel eens af te vragen waarmee je eigenlijk bezig bent als je met je Leica (de echte en niet de Panasonic kloon) een kiek of een prachtplaat (wegstrepen naar keuze) aan het maken bent. Want een foto maken is niet niks. Wil je weten wat een foto is, dan belandt je in ontologische vraagstukken, wil je weten wat een foto afbeeldt, dan zit je in semiotische en taalkundige discussies en vraag je je af wat de betekenis is van wat wordt afgebeeld dan ben je epistemologisch bezig. En dan is het kijken naar een foto ook niet meer gemakkelijk, want zonder waarnemimgstheorie, fenomenologie en psychologie van het zien weet je echt niet wat je ziet. Dan laten we het beroemde “staren naar” (The Gaze) maar even voor wat ie is, want dan heb je het meteen over de vrouw als lustobject en de culturele onderdrukkingsmechanismen van de camera.

Twenty

Als je binnenkort 90 jaar oud wordt en je werkt nog steeds, dan ben een vriend van mijnheer M. Rutte en van zijn vriend, Mr. D. Cameron. Het gaat om de tekenaar met de nom de plume “Erich von Gotha” die in 1924 geboren schijnt te zijn (niet iedereen weet dat zeker) en in een grote schuur als tekenstudio zijn erotieke fantasie de vrije loop laat. Zeer bekend in kringen van liefhebbers (zo heet dat dan) zijn de series “Janice” en “Twenty”. Niets voor feministes denk ik, maar wij leven in een vrij land (althans als mijnheer Teeven niet te lang zijn hobby mag uitleven en de NSA zijn zoeklicht niet op een nieuwe categorie van terreurdreiging richt).

Klassiekers in dit genre zijn natuurlijk Pichard en Crepax. Het is niet meer bon ton om dit soort werk te waarderen, omdat het stripkunst is en als het Kunst is met een hoofdletter mag er veel en dan ben je liefhebber van l’art pour l’art  en dan mag het ineens weer wel. Als je op de inhoud afgaat, ben je een buitenbeentje.

twenty4twenty2janice4

Dwalers

Onze politici (gekozen durf ik ze niet te noemen, want de partij-politieke achterkamertjes bepalen wie er op een bankje in de Haagse kaasstolp mag zitten) zijn ziende blind of ze weten het echt niet meer omdat ze druk bezig zijn ons te vertegenwoordigen. Een ieder weet intussen dat Europa (en mogelijkerwijze ook de USA) niet met een tijdelijk economisch dipje te maken hebben, maar met een lange-termijn aanpassing aan de gegevenheden van nu. We zijn er niet klaar mee om even de broekriem aan te trekken (mijnheer M. Rutte) en om enigjes te nivelleren en alles eerlijk te doen (mijnheer D. Samson). We staan voor de grootste verandering in onze economische en culturele opmars sinds 1900. Het groeimodel is exit en we moeten soberder gaan leven en geheel nieuwe groei-motoren aanzwengelen. Het geknor van de Haagse politici, ter linker- en rechterzijde, dat maakt niet meer uit, dat alles onder controle is en dat we een goudomrande toekomst tegemoet gaan als we maar bezuinigen (wat een ander woord is voor lastenverzwaring (mijnheer H. Zijlstra) is een zwaktebod dat zelfs met een IQ van 1 te doorzien is. De tering naar de nering zetten (VVD-speak) is oud-hollands geneuzel als het niet gepaard gaat met duidelijke keuzes waar het geld dan op bespaard wordt en waar we het restant aan uit gaan geven: wel politie, maar geen luchtmacht, wel gezondheidszorg en geen toeslagen. Eindelijk eens de regels afschaffen en een aantal ministeries niet uitdunnen maar laten verdwijnen. Vijf ministeries met beperkte omvang is genoeg en de politieke partijen kunne ook wel weg: de twitter democratie is zeer effectief.

Krupp Südwerke

Onlangs was ik in het Ruhrgebied, waar de oude mijngebouwen weer geheel in ere zijn hersteld. De Limburgse mijncultuur is geheel verdwenen, hoewel een paar boeken nog wanhopig het geheugen willen opfrissen. Het Ruhrgebied zou niet zo gegroeid zijn zonder de firma Krupp, die toch wel een dubieus verleden heeft gehad. Gelukkig kwamen de twee-takt vrachtauto’s uit andere contreien en werden dan ook met Südwerke aangeduid.

GMC truck

Speelgoed auto’s en Dinkey Toys behoren tot het culturele erfgoed van elk NL-kind. Maar er zijn ook verzamelaars die klein-formaat auto’s verzamelen. Dat is het domein van Wiking, Brekina, Herpa  en een groot aantal  andere merken die in de schaal van 1:160 tot 1:8 allerlei prachtig spul produceren. Een van de mooiste makers is Minichamps, die ook een GMC truck in schaal 1:35 uit 1943 uitbrengen. Een prachtig model dat je met zijden handschoenen wil  aanpakken en elk jongenshart sneller doet kloppen.